عاشورا یک کلاس بود ، کلاسی که در بهترین موقعیت تاریخ برگزار شده است تا برای همیشه بشریت درس آموز باشد . کلاسی که بهترین استاد را دارد زیرا به آنچه می گوید با تمام وجود اعتقاد دارد و تا پای جان در پای آن ایستادگی می کند به طوری که از جوانانش سرمایه گذاری می کندو همراه با شیرزن عالم در  این کلاس حاضر می شود تا به همه هستی ارزش زن را بفهماند و به آشنامی که  زن را برده می.دانستند ، بفهماند ارزش انسان ها به انسانیت آنان است و جنسیت فقط مایه تمایز ظاهری است .

کلاس عاشورا شاگردهای دارد که تاریکی و روشنی اردوگاه در عزمشان خللی ایجاد نمی کند . دانشجویان این کلاس فعالانه در یادگیری شرکت می کنند و آنچه را که می آموزند بوی آسمان می دهد . اینان با شور و شعف خاصی در امتحان شرکت می کنند و  از یکدیگر سبقت می گیرند .

دانشجویان این کلاس برای استاد شان احترام فراوانی قائلند و دستوراتش را با فدا نمودن جان اجرا می کنند و استاد نیز وقتی به آنان می نگرد گویی غم از دست دادنشان چنان سنگینی می کند که نای ادامه زندگی را او می گیرد اگرچه فاصله پیوسته‌است زمانی طولانی نخواهد بود اما در این کلاس یک لحظه  با هم نبودن قرن ها در نظر می آید.

موضوع درس این کلاس در دو بعد آسمانی و زمینی فراتر از باور است ، مثلا خواهر چنان برادر را دوست می دارد که پایانی بر آن نمی توان تصور کرد و برادر چنان به خواهر اعتماد می کند که فرزندانش را بی هیچ نگرانی به او می سپارد .

این تنهاکلاسی است که حاضران در سنین مختلفی قرار دارند اما در فهم مطلب با هم هیچ تفاوتی ندارند همانطور که طفل شیرخوار معنی شهادت را خوب می فهمد ، پیرمرد سالخورده نیز همان طعم را در مذاق خود مزمزه می کند .

این کلاس کاملا منحصر بفرد است زیرا اتحاد حاضران چنان مستحکم است که هیچ وعده ای نمی تواند در عزم آنان خلأی ایجاد کند و یا یکدم در راهی را که انتخاب کرده اند ، شک کنند .

خاطره برگزاری این کلاس به درازنای هستی ماندگاری دارد ، آموزشی که در این کلاس صورت پذیرفته ، در زمان و مکان محصور شدنی نیست و مطمئنا تا آدمی بر کره خاک قدم می گذارد تحت تاثیر عظمت آموزه های این کلاس است .